தமிழ்க்கீற்று

“மீண்டெழுந்த வீரம்”

அந்தக் கார் இருள் சூழ்ந்த குகைக்குள் விக்கிரமனின் பெருமூச்சு மட்டும் எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது. ஒரு காலத்தில் ஆயிரக்கணக்கான வீரர்கள் “வாழ்க!” என முழக்கமிட, மத்தளங்கள் அதிர யானை மீது பவனி வந்த குறுநில மன்னன் அவன். ஆனால் இன்று, தன் வாள் உடைந்த நிலையில், உடல் எங்கும் காயங்களோடு, ஒரு அகதியாகக் குகையில் அமர்ந்திருந்தான். எதிரி நாட்டுப் படைகள் அவன் கோட்டையைத் தகர்த்து, அவன் குடிமக்களை அடிமைப்படுத்தி, அவன் மானத்தைச் சிதைத்துவிட்டன.

“வீரமரணம் அடையாத இந்த உயிர் எதற்கு? தோற்று ஓடி வந்தவன் என்ற வசையுடனவா நான் வாழ வேண்டும்?” – மான உணர்வு அவன் நெஞ்சை அறுத்தது. தன் உடைந்த வாளின் கூர்மையான பகுதியைத் தன் கழுத்தை நோக்கி மெல்ல உயர்த்தினான். வாழ்வை முடித்துக்கொள்ளும் அந்த இறுதி நொடியில், குகையின் மூலையில் ஒரு சிறு அசைவு அவன் கண்ணில் பட்டது.

ஒரு சிறிய சிலந்தி, குகையின் ஒரு பாறையிலிருந்து மறுபுறம் இருந்த வேர் ஒன்றிற்குத் தன் வலையைப் பின்ன முயன்று கொண்டிருந்தது. அது தன் மெல்லிய நூலிழையைப் பிடித்துப் பாயும் போது, காற்று பலமாக வீச, நிலைதடுமாறி கீழே விழுந்தது. ஆனால், அந்தச் சிலந்தி சோர்வடையவில்லை. மீண்டும் விறுவிறுவென மேலே ஏறி, அதே வேகத்துடன் பாய்ந்தது. இரண்டாம் முறை, மூன்றாம் முறை… இப்படித் தொடர்ந்து பத்து முறைகளுக்கும் மேலாக அது கீழே விழுந்தும், அது தன் முயற்சியைக் கைவிடவில்லை.

விக்கிரமன் கையில் இருந்த வாள் மெல்லத் தளர்ந்தது. அவன் கண்களை இமைக்காமல் அதையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பதினோராவது முறை, அந்தச் சிலந்தி ஒரு பெரும் பாய்ச்சலை நிகழ்த்தியது. இந்த முறை அதன் நூல் வேரில் சரியாகச் சிக்கியது. சில விநாடிகளில் ஒரு அழகான, வலிமையான வலை அங்கே உருவானது.

விக்கிரமனின் உள்ளத்தில் ஒரு மின்னல் வெட்டியது. “ஒரு சிறிய சிலந்தி, அறிவு இல்லாத ஒரு பூச்சி, தன் உயிர் போகும் தூரத்திலிருந்து விழுந்தும் மீண்டும் எழுகிறது. போர் என்பது சிலந்தியின் வலை போலத்தான். ஒருமுறை அறுந்தால் மீண்டும் பின்ன வேண்டியதுதானே? தோல்வி என்பது வீழ்ச்சி அல்ல, அது அடுத்த பாய்ச்சலுக்கான ஒரு தற்காலிகத் தடையல்லவா!” என்று தனக்குள் கத்தினான்.

அவன் கண்கள் சிவந்தன. தற்கொலை எண்ணத்தை வீசி எறிந்துவிட்டு, குகையை விட்டு வெளியே வந்தான். காட்டில் சிதறிக் கிடந்த தன் வீரர்களையும், வில்வித்தையில் சிறந்த வேடுவர்களையும் தேடிச் சென்றான். அவர்கள் நம்பிக்கையிழந்து அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு, “தோல்வி என்பது நம்மைப் புதைக்கும் குழி அல்ல, நாம் வளரப்போகும் உரம்! கோட்டையை இழந்தோம், ஆனால் நம் வீரத்தை இழக்கவில்லை” என்று உணர்ச்சி பொங்க உரையாற்றினான்.

காட்டுப் பகுதிகளில் மறைந்திருந்து தாக்கும் ‘மறைத்தாக்குதல்’ (Guerrilla Warfare) முறையை அவர்களுக்குப் பயிற்றுவித்தான். ஒரு வருடம் கழிந்தது. ஒரு நள்ளிரவில், புயல் காற்று வீசிக்கொண்டிருந்த போது, விக்கிரமனின் படை மின்னல் வேகத்தில் கோட்டையைத் தாக்கியது. எதிர்பாராத இந்தத் தாக்குதலில் எதிரிப் படைகள் நிலைகுலைந்தன. விக்கிரமன் மீண்டும் தன் அரியணையில் அமர்ந்தான்.

முன்பு இருந்ததை விட வலிமையான ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை அவன் கட்டியெழுப்பினான். இழந்தவை அனைத்தும் புதிய வலிமையான தொடக்கத்திற்கான பாடங்களே என்பதை அவன் உலகுக்கு உணர்த்தினான். இன்றும் அந்த மன்னனின் கதை, தோற்றுப்போன பலருக்கு ஒரு கலங்கரை விளக்கமாகத் திகழ்கிறது.

*****