“பகிர்வின் மணம்
அந்த மாலைப் பொழுது மெல்லிய காற்றுடன் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. அந்த முதியவர் தன் வீட்டுத் தோட்டத்தில் குனிந்து செடிகளுக்கு நீர் ஊற்றிக்கொண்டிருந்தார். அவர் முகத்தில் தென்பட்ட அமைதி, அந்த இளைஞனை அவரிடம் ஈர்த்தது. அவன் மிகுந்த மன அழுத்தத்துடன் அவரிடம் வந்தான்.
“ஐயா, எனக்கு ஒரு சந்தேகம். இன்று உலகம் முழுக்கப் பேராசையும் சுயநலமுமே பெருகிவிட்டதே! நேர்மையாக இருப்பவர்கள் நசுக்கப்படுகிறார்கள். இத்தகைய சூழலில் ஒரு மனிதன் எப்படி நன்னம்பிக்கையோடு வாழ்வது? எங்கு பார்த்தாலும் எதிர்மறையான எண்ணங்களே சூழ்ந்திருக்கின்றன,” என்று ஆதங்கப்பட்டான்.
முதியவர் நிமிர்ந்து அவனைப் பார்த்தார். பதில் ஏதும் சொல்லாமல், அருகிலிருந்த மல்லிகைப் புதரிலிருந்து ஒரு பூவை மென்மையாகப் பறித்து அவனிடம் கொடுத்தார்.
“தம்பி, இந்தப் பூவைப் பார். இதன் வேர் அழுக்கு நிறைந்த மண்ணில்தான் இருக்கிறது. ஆனால், அது வெளியிடுவது நறுமணத்தை மட்டுமே. தன்னைச் சுற்றியுள்ள மண் நாற்றமெடுக்கிறது என்று அது வாடிவிடுவதில்லை. தன் இயல்பான நறுமணத்தைப் பரப்புவதையே தன் கடமையாகக் கொண்டுள்ளது. உன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்கள் எப்படி இருந்தாலும், நீ மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ள நறுமணமாக மாறினால், உன்னையே அறியாமல் உன் சூழல் நேர்மறையாக மாறும்,” என்றார்.
அந்த இளைஞன் அன்று ஒரு வங்கியில் பணிபுரிந்து வந்தான். மறுநாள் அவன் அலுவலகம் சென்றபோது, அந்த முதியவரின் சொற்கள் அவன் காதுகளில் ஒலித்துக்கொண்டே இருந்தன. வழக்கமாக, வாடிக்கையாளர்கள் வந்து நின்றால் “வரிசையில் நில்லுங்கள்”, “நாளை வாருங்கள்” என்று எரிச்சலோடு பேசுவதையே அவன் வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான்.
அன்று ஒரு முதியவர் தள்ளாடியபடி கணக்குத் தொடங்க உதவி கேட்டு வந்தார். வழக்கமாக இருந்தால், அவனைத் தவிர்க்கச் சொல்லியிருப்பான். ஆனால் இன்று, அவன் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து சென்று அவருக்கு அமர இடமளித்தான். அந்தப் படிவத்தை அவரே நிரப்ப உதவி செய்தான். அவர் போகும்போது கைகூப்பித் தெரிவித்த நன்றியில் ஒரு பெரும் நிறைவை அவன் கண்டான்.
அவன் காட்டிய அந்தச் சிறு அன்பு, அடுத்தடுத்த வாடிக்கையாளர்களிடமும் எதிரொலித்தது. அவனிடம் பணி நிமித்தமாக வந்தவர்கள் அனைவரும் புன்னகையோடு வெளியேறினர். மாலையில் அவனது சக ஊழியர் கேட்டார், “என்னப்பா, இன்று உன் முகம் இவ்வளவு பொலிவாக இருக்கிறது? உன் மேசையைச் சுற்றி ஏதோ ஒரு புது உற்சாகம் தெரிகிறதே!” என்றார்.
அவன் புன்னகைத்தான். அந்த மல்லிகைப் பூவைப் போலவே, அழுக்கான சூழலிலும் நறுமணத்தைப் பரப்பத் தொடங்கிவிட்டதை அவன் உணர்ந்தான். நாம் உலகத்தை மாற்றத் தேவையில்லை, நம்மிடமிருந்து ஒரு நற்பண்பைத் தொடங்கினால், உலகம் தானாகவே நம்மைத் தொடர்ந்து மாறும் என்பதை அவன் அன்றைய அனுபவத்தில் முழுமையாகக் கற்றுக்கொண்டான்.
– அண்ணாமலை சுகுமாரன்“