நிஜத்தை பூசிடு

புன்னகையால் பிடித்து வைத்து
புது உலகம் அழைத்துச் சென்றாய்…
கண்ணசைவால் காதல் சொல்லி
சொர்க்கத்தை காட்டிவிட்டாய்…

காவலன்

பெண்ணே!
ஒற்றைப் பார்வையில்
என் உயிருடன் கலந்து
உன்னைச் சுமக்கும்
பொறுப்பைத் தந்துவிட்டாய்…

எச்சரிக்கை

கூட இருந்து
குழி பறிக்கும் கூட்டம்
இருக்கும் வரை
முன்னேற்றம்
கேள்விக்குறியே…

நறுமணம்

இதழ்கள் விரிகையில்
நறுமணம் வீசும்
மலர்கள்…

பதில் தெரியாக் கேள்விகள்…

என்றோ முடிந்தது
யுத்தம்…

உன்னைத் தவிர…

பார்வைகள் கலந்த தருணத்தில்
உன் இதழ்கள் சிந்திய புன்னகையில்
கணத்திலும் குறுகிய நேரத்தில்
கரைந்துவிட்டேன் பெண்ணே!!!

காதல் ஆட்கொண்டபோது…

விண்ணும் மண்ணும் அழகானது…
சுற்றம் சூழல் பொலிவானது…
வெயிலும் மழையும் சுகமானது…
கேட்பவை எல்லாம் இனிமையானது…
தனிமையும் கனவும் சொர்க்கமானது…
காதல் என்னை ஆட்கொண்டபோது!!!

படித்ததில் பிடித்தது – தொகுப்பு 132

“உன் சோகத்தை யாரிடமும் காட்டாதே, அவர்கள் ஆறுதல் சொல்ல மாட்டார்கள், உன்னை கேலி செய்வார்கள்.
சோகத்தை மறைத்து அவர்கள் பொறாமைப்படும்படி சந்தோஷமாக வாழ்ந்து காட்டு.”

*****

பார்த்துக்கொண்டேயிருப்பேன்

பார்வைகள் கலந்திட
காத்திருக்கின்றேன் பெண்ணே!

பொறுமை

நிழலாய் தொடரும் துன்பங்கள்
விலகி மறையும்
மனத் துணிவு பார்த்து…