கழிவுகளை உரங்களாக மாற்றும்
இந்த பூமியில்
மனிதா!
ஏன் இன்னும் சுமந்துகொண்டிருகின்றாய்
மனதில் கழிவுகளை…

தந்தையுமானவள்

“அம்மா……………”
அழைத்துக்கொண்டு வந்த குமரன் திகைத்து நின்றுவிட்டான்.
அம்மா இல்லை என்பது அவன் மனதில் இன்னும் பதியவில்லை.

உன் விழிகளில் தெரிந்த காதலை மறுத்து
தூண்டுகிறாய் ஆசையை
பெண்ணே!

நிலமங்கை காத்திருக்கிறாள்…
பருவகாலத்தில் வரும்
ஆருயிர் கணவன் வரவில்லை…
பசியாற்ற வழியேது…

நீ அருகில் இருக்கும்போது
புரியவில்லை உனது அருமை…
குறை கண்டேன் குற்றம் படித்தேன்
அலட்சியப்படுத்தினேன்
அவமானம் செய்தேன்…

நிம்மதியை தேடும் மனிதா!

உன்னுள் வைத்துக்கொண்டே

வௌியில் ஏன் தேடுகிறாய்…

விழிகளை தொட்டுச் செல்லும்
பல வண்ண மலர்கள்…
என் இதயத்தை தொட்ட
வண்ண மலர்
நீ…

அன்று சனிக்கிழமை, விடுமுறை நாள். கதிரவன் வந்து தழுவி எழுப்பும்வரை எழுந்திருக்கமாட்டாள் கஸ்தூரி. வழமைபோல் யன்னலை திறந்து திரைச்சீலைகளை இழுத்துவிட்டு சென்றிருந்தாள் தாய் புனிதா.

பெண்மைக்குள் தாய்மை வைத்து
தாய்மையில் உயிர்ப்பை வைத்து
அழகாய் மலர்கிறது உலகம்…

சோர்வுடன்
பொழுதை தள்ளி
காத்திருக்கிறேன்…
எனக்கு இணையாக
கடிகாரமும் தள்ளாடுகிறது…